counter create hit

مطالب مرتبط:

ببینید | پرونده دستمزد کارگران در سال ۹۷ بسته شد | جزئیات افزایش دستمزد

همشهری آنلاین: پرونده دستمزد کارگران در سال ۹۷ بسته شد و افزایش ۱۹.۵ درصدی حداقل حقوق کارگران در سال ۹۷ به تایید رسید.

تیراندازی در بابل ۲ کشته بر جای گذاشت

یراندازی در جنگل های نزدیک یکی از روستاهای بابل منجر به کشته شدن 2 جوان 25 و 35ساله شد.

مطالبات فرهنگیان در اردیبهشت پرداخت می شود

سیدمحمد بطحایی، درباره آخرین وضعیت پیگیری مطالبات فرهنگیان گفت: بخشی از مطالبات فرهنگیان با تدابیر سازمان برنامه و بودجه در سال ۹۶ پرداخت شد و بخشی از آن نیز در سال ۹۷ پرداخت می شود. ...

اوپک مقهور عوامل ژئوپلتیکی شد

بهای معاملات وست تگزاس اینترمدیت آمریکا از زمانی که در روز سه شنبه گشایش یافت ۵.۹ درصد جهش کرد که بزرگترین رشد قیمت دو روزه از اول دسامبر سال ۲۰۱۶ – یک روز پس از اعلام توافق کاهش تولید اعضای اوپک- بود. ...

هشدار دومای روسیه درباره سفر به خاورمیانه

مجلس دومای روسیه از شهروندان این کشور خواست تا در پی تهدیدات آمریکا برای حمله به سوریه به خاورمیانه سفر نکنند.

درخواست عجیب مدیرعامل منطقه آزاد کیش از امام جمعه/ تسامح و تساهل کنیم تا گردشگر بیاید

مدیرعامل منطقه آزاد کیش خواستار تساهل و تسامح در این منطقه برای جذب گردشگر به این جزیره شد و گفت: از امام جمعه کیش، روحانیون و همه مسئولان و فعالان عرصه های مختلف درخواست می کنم در این مسیر به ما کمک کنند. ...

قطر برای خروج از بحران مالی اوراق قرضه فروخت

پس از آنکه روز گذشته عربستان ۱۱ هزار میلیارد دلار برای کسری بودجه این کشور اقدام به فروش اوراق قرضه کرد، این بار قطر یکی دیگر از کشور های عربی نیز اوراق قرضه فروخت. ...

۱۵ کشته در حمله طالبان در افغانستان

در حمله طالبان به مجتمع دولتی افغانستان در مرکز این کشور ۱۵ تن کشته و ۱۰ تن زخمی شدند.

رایزنی ظریف و وزیر خارجه نامیبیا

وزیر خارجه ایران ضمن شرکت در همایش اقتصادی مشترک ایران و نامیبیا با وزیر خارجه نامیبیا در ویندهوک دیدار و گفتگو کرد.

بازار طلا در انتظار ارزانی

عضو هیات رییسه اتحادیه فروشندگان طلا از کاهش قیمت طلا در روزهای اخیر گفت و پیش بینی کرد تا رسیدن به نقطه تعادل این کاهش قیمت ادامه داشته باشد.

اعلام چگونگی ثبت نام متقاضیان ورود به محدوده طرح ترافیک

اطلاعیه شماره دو سازمان حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران درباره طرح ترافیک جدید منتشر شد.

ایرانی ها در نوروز ۹۷ بیشتر به کدام کشورها رفتند؟

معاون گردشگری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری گفت: رتبه اول سفر خارجی مردم ایران در نوروز متعلق به کشور ترکیه است که به چندین شهر آن امکان سفر هوایی وجود دارد، در رتبه های بعد کشورهای ارمنستان، آذربایجان و عراق قرار دارند. ...

قاچاق ۴۲۴ دستگاه خودرو از گمرک صحت ندارد

گمرک ادعای قاچاق ۴۲۴ دستگاه خودرو را تکذیب و اعلام کرد : تشریفات گمرکی این خودروها قانونی بوده است .

چه میزان از جنگل های کشور در آتش سوختند؟

فرمانده یگان حفاظت سازمان جنگلها آمار آتش سوزی جنگلهای شمال کشور را در تعطیلات ابتدای فروردین ماه بی سابقه دانست و گفت: وسعت آتش سوزی های جنگلهای شمالی کشور در ۱۰ سال اخیر بی سابقه بوده است و حدود ۱۵۰ هکتار در آتش سوخت. ...

امیر پوردستان: دشمنان جرئت تجاوز به ایران را ندارند

رئیس مرکز مطالعات راهبردی ارتش جمهوری اسلامی ایران در شیروان گفت: دشمنان بدانند نیروهای مسلح ایران هرگز غافلگیر نمی شوند و دشمنان جرئت تجاوز به ایران را ندارند. ...

اجبار استفاده از سلبریتی ها در تلویزیون

تهیه کننده برنامه «بوی عیدی» به نقش اسپانسرهای برنامه های تلویزیونی در دعوت از سلبریتی ها اشاره کرد و گفت: زمانی که حامی مالی برنامه بخواهد که سلبریتی ها در آن حضور داشته باشند، اگر تهیه کننده هم مخالف باشد، مجبور است که بپذیرد. ...

خرید آپارتمان در منطقه دهکده المپیک چقدر؟ +جدول

برای خرید یک واحد ۷۰ متری در منطقه دهکده المپیک، چشمه شرقی باید در حدود ۳۰۰ میلیون تومان هزینه کنید.

فقیر 15 برابر فقیرتر شد

فقرا 15 برابر فقیرتر شده اند

گفتگو با تمام سلیقه risda است. اقتصاددان و.... خطا از کلاس نهادی در جامعه ایرانی بررسی شد .   بر اساس آمار بانک مرکزی در جهان ۹۵ کل هزینه ثروتمندترین طبقه از جامعه ۱۵ برابر طبقه پایین جامعه است. در حالی که متوسط هزینه های فراموش بالای درآمد در سال ۹۵ معادل ۷۸ میلیون تومان است. سه فراموش پایین این شاخص معادل ۱۳ میلیون تومان است. ضريب جينی اقتصاد ایران در سال های اخیر یک تعداد بی سابقه ای ۰/۳۹ تنش به سند نابرابری در این کشورها از بازار آزاد است.   چه اتفاقی می افتد این است که از یک طرف سود بالای بانکی و فساد و اجاره-افزایش ۲۰ درصد از جامعه را در قالب آماده برای انباشت سرمایه بدون ریسک پرداخت; و شیوه ای که در پایتخت به جای تولید بخش ارسال می شود. حمل پول و یا بانک ها) از سوی دیگر ۸۰ درصد از مجموع فشرده سازی شکست و رکود اقتصادی را تحت تاثیر قرار.   این دور باطل باعث عدم تعادل ممکن است باعث شود آنها را به بود که یکی از وابستگی و گسترش رو به رشد کلاس را بدست آورد. حقیقت این است که ادامه این شرایط بحرانی با اقتصادی و اثرات اجتماعی منجر خواهد شد. اکثر کارشناسان حل و فصل تعدیل ساختاری در سیستم بانکی و مالیات بر روابط. برخی از کارشناسان نیز سیاست های حمایتی (مانند یارانه دولت محمود احمدی نژاد اما سیستم طراحی پیچیده و چند لایه در زمینه مسکن و سلامت آموزش و پرورش برای طبقات محروم بسته حمایتی واقعی به سیاق دولت رفاه) در جهت تقویت بنیه طبقات محروم اتخاذ شود.   متاسفانه فساد و رانت امکان اصلاحات ساختاری را از اقتصاد ایران گرفته و بارها طرح‌های مالیات بر مجموع درآمد و ثروت، مالیات بر مسکن‌های خالی، مالیات بر سودهای بانکی و دیگر اصلاحات اقتصادی در راستای کاهش شکاف طبقاتی روزافزون، مورد تصویب در نهادهای مختلف کشور قرار نگرفته است. بی‌تردید تداوم این روند، موج سرخوردگی‌های اجتماعی را در پی خواهد داشت. آنچه شوخی‌بردار نیست، رابطه افزایش شکاف طبقاتی با بحران‌های اجتماعی است. تجربه تعمیق شکاف طبقاتی و بحران‌های روانی و اجتماعی در کشورهای مختلف، رابطه‌ای معنادار را بین این دو شاخص نشان می‌دهد.    «همدلی» در این باره گفت‌وگویی داشته با فریبرز رئیس‌دانا (اقتصاددان) و از او درباره آمار منتشرشده از سوی بانک مرکزی درباره ضریب جینی پرسیده است.    رئیس‌دانا به «همدلی» می‌گوید: بررسی و سخن گفتن از شکاف طبقاتی باید به شکلی تاریخی-انضمامی مورد بررسی قرار گیرد. مگر می‌شود از شکاف طبقاتی سخن گفت و پای اجرای سیاست‌های تعدیل ساختاری را به میان نیاورد؟ در ادامه مشروح این گفت‌وگو از نظرتان می‌گذرد.   بانک مرکزی اخیرا گزارشی در رابطه با تعمیق شکاف طبقاتی و اینکه هزینه ناخالص ثروتمندترین طبقه جامعه ایرانی ۱۵ برابر طبقه پایین جامعه شده، ارائه داده، این در حالی است که بعد از انقلاب به هیچ وجه قرار نبود به چنین وضعی مبتلا شویم، چرا به این روز افتاده‌ایم؟ شکاف طبقاتی در ایران بعد از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ برای چند سال سیری کاهشی داشت. دلیل این امر هم به مصادره‌ها و کنترل دریافتی‌های در سطوح مختلف قدرت برمی‌گردد. از طرفی آرمان‌های عدالت‌طلبانه انقلاب اسلامی آرمان طبقات محروم جامعه بود، اما این روند متوقف شد.   البته آسیب‌های ناشی از جنگ مثل بیکاری گسترده ناگریز بود و جنگ این شکاف طبقاتی را مقداری افزایش داد و یا به عبارت دقیق‌تر نگذاشت این شکاف کم شود. واقعیت این است که گرایشی برای کم‌کردن شکاف طبقاتی بعد از انقلاب ایجاد شده بود. اما اتفاق تراژیک، بعد از زمان جنگ بود. پس از سال ۱۳۶۹ و با برسرکار آمدن دولت سازندگی، سیاست‌های تعدیل ساختاری در دستور کار قرار گرفت. از ‌این‌ پس بود که بنا به ماهیت مجموعه سیاست‌گذاری‌های اقتصادی نولیبرالی که در همه دولت‌ها ادامه یافته و امروز هم با شدت در حال پیگیری است، شاهد افزایش بیش از پیش شکاف طبقاتی هستیم.   تشدید شکاف طبقاتی بخشی ذاتی از ماهیت سیاست‌های نولیبرالی و تعدیل ساختاری است و امری ناگزیر است.  به زبانی ساده، این سیاست‌ها ثروتمندان را ثروتمند‌تر و فقرا را فقیر‌تر کرد. آنچه امروز شاهدش هستیم، اینکه آشکارا از اجرای این سیاست‌‌ها دفاع و حتی مقدس شمرده می‌شوند. اما این طبقات به شماره ‌درنیامده و محذوف هستند که بار فشار این سیاست‌ها را بر دوش می‌کشند. ما شاهدیم که چگونه طی سالیان گذشته حمایت‌های رفاهی و دستمزدی، رفته‌رفته کاهش یافته‌اند. این سیاست حداقل دستمزد که سالیان سال در حال اجرا است، بخشی از همین سیاست تعدیل ساختاری است.    دست شستن از سیاست‌های رفاهی و یارانه‌ای در سال‌های گذشته بخشی از اجرای سیاست‌های تعدیل ساختاری بوده است.   باید، بارها و بارها از چگونگی اجرای سیاست تعدیل ساختاری و پروژه خصوصی‌سازی در ایران سخن گفت؛ چراکه منشا زخمی است که بر پیکره اقتصاد و طبقات محروم نقش بسته است.    این سیاست با حمایت از سرمایه‌داران، اعلام می‌کند راه را برای ایجاد سرمایه‌گذاری، رشد و اشتغال باز می‌کند.  اما این سیاست توضیح نمی‌دهد که در تمام دوره‌های ۲۵ سال گذشته، با این خصوصی‌سازی‌ها و آزاد‌سازی اقتصادی که به نوعی سوءاستفاده از مفهوم آزادی را هم در بطنش دارد ولی در واقع، تبعاتش ولنگاری اقتصادی است؛ با این بازار‌گرایی افراطی، با این ولع کور و عطش خصوصی‌سازی‌ها که باعث ایجاد بنگاه‌های بزرگ خصولتی شده، چه نتیجه‌ای را به بار‌آورده است؟ آیا کارایی و بهره‌وری اقتصادی را افزایش داده؟ آیا اشتغال بالا رفته؟ آیا رشد گسترده و عمیقی ایجاد کرده؟ و در نهایت آیا توسعه و رفاه همگانی را در دسترس قرار داده؟ پاسخ منفی است.   زیرساخت‌ها در اقتصاد ایران تا حدودی ایجاد شدند، در این مورد شکی نیست، اما این زیرساخت‌ها هیچ‌گاه در خدمت توسعه همگانی قرار نگرفتند. به این ترتیب، مجموع سیاست‌های تعدیل ساختاری به عوض توسعه همگانی، به عوض رفاه و التیام شکاف اجتماعی و اقتصادی، این شکاف‌ها را افزایش داد. حتی تبعات افزایش شکاف‌ها نه امری مذموم که از قضا پدیده‌ای ملزوم در نظر گرفته شد و اجراکنندگان سیاست‌های تعدیل ساختاری اینگونه استدلال می‌کردند که بر اثر این شکاف‌ها، سرمایه‌داران برای سرمایه‌گذاری انگیزه بیشتری پیدا می‌کنند و از این رو، رفته‌رفته تولید ثروت به لایه‌های پایینی نشت می‌کند. اما همه ما شاهد بودیم که چنین نشتی هیچ‌گاه صورت نگرفت.   آیا تاکنون تحقیقی جامع درباره ابعاد و میزان تبعات اجرای سیاست تعدیل از سوی جامعه دانشگاهی انجام پذیرفته است؟ بله. خود من تحقیقاتی دراین باره دارم اما وضعیت اسف‌بار این است که یک محقق اجازه ندارد تحقیقی آماری و میدانی را به سرانجام برساند؛ تحقیقی که نشان دهد اجرای پروژه خصوصی‌سازی چه تاثیری بر شاخص‌های توسعه و رفاهی مردم داشته است. مثلاً به این پرداخته شود که واحدهای خصوصی‌سازی شده در صنعت خودرو، یا صنایع وابسته به نفت، بانکداری و تجارت چه تاثیری بر روی بهره‌وری و اشتغال گذاشته‌اند؟ خوب، فضای نقد مساعد نیست و مرتب اجرای این سیاست‌ها ادامه پیدا می‌کند؛ در حالی که بخش بزرگی از جهان از این سیاست‌ها انتقاد می‌کنند و حتی پایه‌گذاران سیاست تعدیل در بانک جهانی به اشتباهات خود اعتراف کرده‌اند، اقتصاد ایران با ولعی کور مسیرش را انتخاب کرده است.    شما می‌گویید اجرای این سیاست‌ها در همه دولت‌های بعد انقلاب پیگیری شده، دلایل ادامه‌دار شدن سیاست تعدیل در دولت‌هایی که به نظر، اصول‌شان با هم متفاوت است، چیست؟  احتمالاً اجرای این سیاست‌ها با بخشی از لایه‌های اقتصادی مراکز قدرت، آمیختگی دارند؛ منتها دولت‌های مختلف به شکل‌های مختلفی این سیاست را پیش برده‌اند. مثلاً در یک زمانی برای اجرای سیاست‌های نئولیبرالی نیاز است که با ترفند گفتمان پوپولیستی به میدان آمد و در حالی که در ظاهر، طبقات محروم فراخوانده می‌شوند، طبقه‌ای نوظهور ایجاد کرد که به دلیل برخورداری از رانت یک‌شبه ره صدساله می‌روند. از‌این روست که وقتی می‌گوییم در ایران امروز این نه جناح‌های مختلف سیاسی، که دقیقاً نفس آیین سرمایه است که مرز‌ها را مشخص می‌کند، پر‌بی‌راه نگفته‌ایم.   خلاصه آنکه اجرای طرح تعدیل اقتصادی در همه دولت‌ها به اجرا درآمده و یکی از نتایج زیان‌بخش آن افزایش شکاف طبقاتی در چند دهه گذشته بوده است.   مخالفان دولت مدعی‌اند که دولت احمدی‌نژاد ضریب جینی را کاهش داد و حالا در دولت روحانی شکاف طبقاتی به اوج خود رسیده است   در این باره باید از چند نکته ضروری بگویم. بله. عده‌ای می‌گویند در دوره‌هایی شکاف طبقاتی کم شده است یا بهتر بگوییم پروپاگاندای حاکم چنین چیزی القا می‌کند. مثلا بنا به ادعای دولت احمدی‌نژاد، بعد از اعمال سیاست یارانه‌ای، برای یک سال یا دوسال گفته شد که شکاف طبقاتی کم شده است. اگر این شکاف برای یک یا دو سال کم هم شده باید گفت که این روند موقتی بوده و تداوم نیافت.   نکته دوم اینکه اشتباه محاسباتی و آماری در رسانه‌ها، پیوسته مبنا قرار می‌گیرد و احتمالاً مبنایی ابزاری برای منافع گروهی می‌شود؛ که باید درباره آن آگاهی‌بخشی لازم صورت گیرد. یک اندازه‌گیری داریم که نسبت‌ها را می‌سنجد. مثلاً هزینه خانوار ۱۰ درصد بالایی طبقه مرفه ۱۰۰۰ است و هزینه ۱۰ درصد پایین جامعه ۲۰، بنابراین هزینه ۱۰ درصد بالای جامعه ۵۰ برابر هزینه ۱۰ درصد پایین است. چهار سال بعد مثلاً براساس همین نسبت، عنوان می‌شود که هزینه ۱۰ درصد ثروتمند ۴۰ برابر ۱۰ درصد پایین شده است و از این طریق این ظن را تقویت می‌کنند که شکاف طبقاتی در حال التیام است.    حال ‌اینکه این اندازه‌گیری گمراه‌کننده است و باید شکاف مطلق را اندازه‌گیری کرد؛ چراکه این نسبت‌ها نیستند که واقعیت زندگی مردم محروم را نشان می‌دهند. به عبارتی اگر نسبت ۵۰ برابری هزینه ۱۰ درصد بالای طبقه مرفه نسبت به ۱۰ درصد پایین طبقه محروم، شده ۴۰ برابر. ادعا می‌شود به طور نسبی این شکاف التیام پیدا کرده و این‌گونه مغلطه می‌کنند که هزینه درآمدی ۱۰ درصد طبقه محروم از ۲۰ رسیده به ۲۵۰ و آن‌ها باید برای این افزایش قدرت خرید،   سپاس‌گذار هم باشند اما آن‌ها نمی‌گویند که هزینه ۱۰ درصد مرفه‌ترین هم از ۱۰۰۰ به ۱۰۰۰۰ رسیده است. اما حالا توجه کنید به محاسبه مطلق شکاف طبقاتی. مسکن و آموزش و نیازهای اولیه را نسبت‌ها تعیین نمی‌کنند، بلکه واقعیت و آن خشونت عریان تعیین‌کننده است. خشونتی که در محاسبه مطلق شکاف طبقاتی تجلی می‌یابد. طبق شکاف مطلق، اگر ۱۰۰۰ منهای ۲۰ می‌شود ۹۸۰، در حال حاضر ۱۰۰۰۰ منهای ۲۵۰ می‌شود ۹۷۵۰. یعنی شکاف طبقاتی از ۹۸۰ رسیده به ۹۷۵۰ . این محاسبه مطلق است که مبتنی بر واقعیت شکاف طبقاتی است نه محاسبه نسبی. من یک تحقیقی انجام دادم که بخش‌هایی از آن منتشر شده و به یاد دارم که مرکز گفت‌وگوی تمدن‌ها در سال‌های گذشته از این‌ پژوهش حمایت می‌کرد.    در آنجا بین کشورها هم طبق همین محاسبه به پدیده شکاف طبقاتی پرداختم. این‌گونه استدلال کردم که ممکن است نسبت درآمد سرانه بین برخی کشورها کم شده باشد، اما واقعیت این است که شکاف مطلق در جهان افزایش یافته است؛ نتیجه آنکه شکاف بین کشورهای دارا و فقیر افزایش یافته است و این افزایش شکاف مطلق، نتیجه اجرای سیاست‌های اقتصادی نولیبرالی است.   به نظر می‌رسد اجرای سیاست خصوصی‌سازی ابعادی تازه یافته باشد؛ مثلاً همین پدیده خصولتی‌ها. از این رو شاهدیم که گرو‌ه‌ها و نهادهایی که ثروت بالایی دارند، قدرتمندتر هم شده‌اند. گروه‌‌هایی با ساختار مافیایی که قدرت این را دارند که از تصویب برخی قوانین حمایتی و رفاهی جلوگیری کنند. نمونه این وضعیت را می‌توان در نظام بانکداری ببینیم. در این باره بگویید؟ دراین باره باز باید به ریشه مشکل بازگردم. با اجرای سیاست تعدیل ساختاری به عوض اینکه منابع ملی در اختیار مردم قرار بگیرد، به بخش‌هایی تحت عنوان خصوصی منتقل می‌شود. بُعد تراژیک ماجرا آنجاست که چنین عملی را آن‌قدر تبلیغ می‌کنند که به شکلی فضیلت‌وار، علامت پیشرفت اقتصادی جامعه به چشم آید. در حالی که چنین منشی منجر به افزایش شکاف طبقاتی شده و محرومیت‌های تحصیلی و آموزشی را افزایش داده است. من از طرفداران اجرای سیاست‌های تعدیل ساختاری و مسئولان سوال می‌کنم، بعد این همه سال این چه فضیلت و پیشرفتی است که چنین تبعاتی را به بار آورده است؟   از سویی این واژه خصولتی که اکنون دولت زیاد از آن می‌گوید، همیشه و بعد از انقلاب وجود داشته است. واقعیت این است که بخش خصوصی خودمانی دولت‌ها، همیشه از منابع دولتی استفاده کرده و می‌کنند. این دولت‌ها هستند که بسته به وابستگی به این یا آن جناح از منابع دولتی به نفع بنگاه‌های شبه‌دولتی استفاده می‌کنند. واقعیت این است که پروژه خصوصی‌سازی دچار یک بیماری ذاتی است. واقعیت این است که در همه جهان و نه فقط ایران، آن بخش خصوصی که می‌خواهد از هیچ و پوچ ساخته شود، از یک سری رانت‌ها بهره می‌برد. حالا شاهدیم دولت روحانی که دست به یکی از گسترده‌ترین خصوصی‌سازی‌ها در طول چند دهه گذشته زده، از خصولتی‌ها شکایت می‌کند تا از این طریق شاید رقبا را از میدان به در کند. به عبارتی تجربه خصولتی‌سازی در ایران جزیی ذاتی ازاجرای سیاست خصوصی‌سازی است و این دو پدیده، منفک از هم نیستند.   مگر مردم بودند که منابع ملی را در اختیار نهادهای شبه دولتی قرار دادند؟ شما بودید.   واقعیت این است که منابع کشور در اختیار تعداد محدودی از گروه‌ها است. واقعیت این است که گروه‌هایی محدود از رانت استفاده کرده و می‌کنند. واقعیت این است که این تقسیم‌بندی‌های خصوصی و خصولتی دردی را دوا نمی‌کند.  بگذارید از مسئولان بپرسم چه کسانی بانک و موسسات خصوصی و خصولتی را ایجاد کردند تا نظم پولی کشور را به هم زدند و با بالا بردن نرخ بهره، به تصاحب منابع دست یازند و پس‌انداز‌های مردم را بگیرند و بعد به کسانی که دوست‌شان دارند وام‌های کلان بدهند و این افراد هم بروند با پول‌های کلان، کاری را که دوست دارند، انجام بدهند. چه شده که بسیاری از موسسات ورشکسته شده‌اند.   چشم‌انداز ۱۰ سال آینده را، اگر اقتصاد کشور همین مسیر را برود، چگونه ارزیابی می‌کنید؟ اگر ابرچالش‌های اقتصادی به شکلی ساختاری درمان نشوند، وضعیت در حوزه بیکاری، تورم و نابهره‌وری به مرحله خطرناکی خواهد رسید و ما شاهد عواقب اجتماعی این بدتر شدن هم خواهیم بود. وقتی دولت‌ها یاد گرفتند تقصیر را به گردن این و آن بیندازند، اجازه نمی‌دهند سیاست‌های نادرست‌شان نقد و آسیب‌شناسی شود، و بر منتقدان، بلافاصله برچسب می‌زنند. وقتی با روحیه قهری با نارضایتی کارگران که از طریق تنها ابزارشان یعنی اعتصاب تجلی می‌یابد، مواجه می‌شوند، آن را برنمی‌تابند. خوب مشخص است که درهای گشایش، رفته‌رفته بسته‌تر می‌شود.